My scratching post.

What’s weird is I’m kinda’ worrying too much for my bestfriend who’s still currently watching some program somewhere. I think I’m texting her way too much, but I just can’t help it. What I’m worrying about is if there’s someone who will accompany her on the way home, ‘coz it’s really a loooooong walk to their place (I’m telling you, it’s really one, helluva walk), and if there’s nobody who will, gaaahhh, can’t imagine it. I’m even thinking if I even have the right to worry this much (course I do!uhh, maybe?), ‘coz people might say, ”Hey, you aren’t her boyfriend.”. Well anyway, I’ll still worry, she’s my bestfriend after all.  

Ginawa ko ang post na ito someday noong third week ng January, at sinave ko lang sa drafts. Wala na itong point na maipost pa actually, dahil wala na rin namang mangyayari at wala na rin naman akong balak na may mangyari pa, pero ipopost ko na ito para lamang malaman mo na sa dami ng beses na sinaktan mo ako noon, hindi lang ako ang sinaktan mo. 

Ang post na ito ay pinamagatang Yan.

Yan lang naman yung tumayo bilang ikalawang ina para sayo.

Yan yung nagsabing, ”You’re part of the family na naman e.”, at hindi niya lang sinabi, ipinaramdam niya din sayo.

Yan lang naman yung inaalala ka kapag may bagyo, kapag wala kang kasama sa inyo.

Yan lang naman yung umasikaso sayo tuwing nandirito ka sa tahanan namin. Naghahanda ng kakainin mo, ng mga kailangan mo.

Yan lang naman yung nakaisip na ilabas ka para mawala ang inismo sa mga kaklase mong minsan kang hindi sinipot sa lakad niyo.

Yan lang naman yung naghanda at naghanap ng mga kinailangan mo sa pag-aaral mo. Props, bibiliya, at kahit medicine kit na kahit hindi mo naman talaga kinailangan eh inihanda pa rin niya, dahil nag-aalala siya sayo tulad ng pag-aaalala niya sa akin dahil tinuring ka na niyang anak.

Yan yung laging nakakaalala sayo, lalo kapag nag-iisa ka lang.

Yan yung tulad ko eh pinaghandaan ang birthday mo. Kahit na may nararamdaman yun asawa niya noong mga panahong iyon eh hiningan pa rin niya ng pabor na ipaghanda ka ng kahit spaghetti sa kaarawan mo, kasi para sa kanila, parte ka na ng pamilya.

Yan yung nagnais na din na ikaw na ang makatuluyan ko, dahil alam niyang mahal na mahal kita at alam niyang ikaw ang kasiyahan ko.

Yan yung naghabilin sayo ng kapakanan at puso ng anak niya.

Yan lang naman yung pinangakuan mong hindi mo sasaktan ang panganay niya.

Yan lang naman yung ina ko.Yung ilaw ng tahanan ng pamilyang itinuring kang kabilang nila. Yung i-refer mo siya ng ”yan”? Respeto naman.

Sa dami ng beses na sinuway, sinagot at sinabihan ko ng mga kasinungalingang dahilan o kung anu man ang nanay ko noong mga panahong nagsasama tayo, pinagsisisihan ko lahat iyon, tulad ng pagpapakita ko ng malasakit at pagmamahal sa taong hindi naman pala karapat-dapat.

May mga tao talagang kung makasumbat at makapanawag ng kung anu-ano eh tila ba di nila ginagawa yon o di nila katangian yon. Tignan mo muna ang sarili mo bago mo ako kantiin ha? Kaibigan kita pero minsan talagang nagpapanting na lang pandinig ko sa mga nasasabi mo. Minsan mo na kong trinaydor at pinalagpas ko lang yon, ganyan kita pinapahalagahan. Pati yung mga sinasabi mo pinapalagpas ko na lang din, pero huwag lang talaga aabot sa puntong masagad na ako o matiyempuhan mo kong kantiin na sobrang init ang ulo ko, baka kung ano na lang talaga masabi ko kahit di ko gawain ang magsalita ng masakit kahit ako na ang inaargabyado.

Kung meron man akong kulang sa sarili ko na maamin ko ng walang pagdadalawang-isip, siguro yung yung pagiging kulang ko sa kumpiyansa sa sarili o self-confidence eka nga nila sa Ingles. Lahat ng ginagawa ko eh naniniwala akong may mas makakahigit pa, lalo na sa mga ginagawa kong drawing o kung anu man. Wala akong tiwala sa mga ginagawa ko. Pakiramdam ko lagi na may mas magaling kaysa sa akin, at hindi ko na ipinagkakaila o ipinagdaramdam pa iyon. Mula sa talento, malipat naman tayo sa itsura (patay). Hindi rin ako kagwapuhan, aminado na rin naman ako dun. Sa laki ng tenga kong to, nako. Hindi rin ako maputi. Hindi ko alam kung bakit ako ganito o nagkaganito, pakiramdam ko talaga nga minsan may inferiority complex pa ko. Hindi sapat na talento at kakayahan. Panget. San ka pa? 

Naranasan niyo na bang mabanas ng sobra sa hindi malamang kadahilanan? Waking up on the wrong side of the bed eka nga nila sa Ingles. Bwisit ka sa lahat ng makikita mo, lahat gusto mong barahin, at piling-pili lang yung kinakausap mo ng matino o minsan pa nga wala ka talagang kakausapin ng matino. Naranasan mo na ba?

Pumunta ko sa mall ng ganito ang mood kanina. Nag-grocery. Maraming tao kaya nakadagdag sa inis. Lalo’t ambabagal maglakad, parang gusto ko silang araruhin nung pushcart. Yung mga saleslady na andaming sinasabi samin kanina, parang gusto kong sabihan ng, ”Miss, tumahimik ka muna pwede? Nag-iinit ang ulo ko. Please lang. Tumahimik ka muna.” Kahit ermats ko nagtatanung ng kung anu-ano, tatango lang ako, ayoko na rin namang kumibo at baka kung anu pa masabi kong maanghang lalo’t madali akong mainis sa napakakulit na pagtatanong. Bigla ko ding gustong uminom, kahit mga dalawa o tatlong bote lang ng beer tutal mukhang hanggang makatulog pa ako nito bago siguro lumamig ang temperatura ng ulo ko. 

Bottomline: Mainit ang ulo ko. Madali akong mainis ngayon. Gusto kong uminom. Wala ako sa mood makipagkulitan, makipagtawanan o kung anu man. Letseng Huwebes.